maristoeldetail.png
hanshoekstradetail.png
Expositie

Kunsttalent spotten met de Gerrit van Houten Prijs

Tentoonstelling | Mari Stoel | Hans Hoekstra | Gerrit van Houten | prijs | Onvoltooid Tegenwoordig | talent

Afgelopen vrijdag won beeldend kunstenaar Mari Stoel de Gerrit van Houten Prijs met zijn combinatie van schilderkunst en een installatie. Negen kunstenaars waren genomineerd. Wat maakt nou de winnaar, de winnaar? En kunsttalent spotten, kunnen we dat allemaal leren?

Het bijzondere aan de Gerrit van Houten Prijs is dat negen kunstkenners – van museumdirecteur tot verzamelaar – een kunstenaar konden nomineren. Uiteindelijk werd de winnaar door een jury bepaald, maar er was ook een publieksprijs toe te kennen. Het werk van Mari Stoel was voorgedragen door Marie-Jeanne Ameln en Ron Ritzerfeld van projectruimte SIGN in Groningen. Annabelle Birnie, directeur van het Drents Museum, droeg Hans Hoekstra, de uiteindelijke winnaar van de publieksprijs, voor.

"Het is alsof het schilderij met je op de loop gaat"
Mari schildert structuren en presenteert die traditioneel aan de wand, maar ook gedrapeerd over houten stellages. Hans Hoekstra is ook een schilder. Hij portretteert vooral mensen in een losse stijl. Twee schilders dus, de een meer conceptueel, de ander concreter.

Speelsheid

De kunstkenners en de jury waarderen vooral speelsheid. “Het werk van Mari Stoel triggert ons vanwege de spanning tussen een serieuze benadering van dit eeuwenoude medium, en de luchtigheid en speelsheid die zijn werk zo kenmerkt,” zegt het juryrapport. Die luchtigheid is ook de aanleiding geweest voor Sign om hem te nomineren: “Kenmerkend voor zijn werk is de spontaniteit van een terloopse handeling of daad.”

Ook het werk van Hans Hoekstra is licht en spontaan. Hij zegt daar zelf over: “Het werkt geweldig bevrijdend het bewustzijn soms een stap voor te zijn, zodat grote verrassingen je kunnen overkomen. Het lijkt dan of het schilderij met je op de loop gaat en dan ben je echt aan het schilderen in plaats van een schilderij aan het maken”.

Vergeleken worden met de grote meesters

Wat verder opvalt, is dat de kunstkenners hun protegé in een traditie van een andere grote kunstenaar zetten en zo hun keuze motiveren. Shertise Solano, een genomineerde die video-installaties maakt, wordt vergeleken met William Kentridge, en prijswinnaar Stoel met Mondriaan. Over Christiaan Kuitwaard, een andere exposant, wordt gezegd dat zijn werk de thema’s van Gerrit van Houten raakt, de naamgever van de prijs.

Toen hij ernstig depressief werd, werd hem verboden te tekenen en schilderen

Wat Van Houten nog met de genomineerde kunstenaars gemeen had, was dat hij erg jong actief was. Van zijn dertiende tot zijn vierentwintigste schilderde hij. Toen hij ernstig depressief werd, werd het hem verboden te tekenen en schilderen. De Groningse schilder stierf in 1934. De Gerrit van Houten Stichting wil bekendheid geven aan zijn werk en, zoals ze bij de oprichting in 1945 besloten ‘de kunstzin van het publiek bevorderen’. Volgens de stichting is het herkennen van kunsttalent juist ook een taak van de gewone toeschouwer.

Dat bevorderen doen ze vrij letterlijk met het publiek de mogelijkheid tot stemmen geven. Of de stemmers ook hebben gekeken naar wat hen verraste, of wat hen aan een andere grote naam deed denken, kunnen we natuurlijk niet weten. Uiteindelijk blijft kunst spotten toch iets heel persoonlijks. Dat is ook het leuke van de publieksprijs.

Zelf je oordeel vellen? Iedereen kan de tentoonstelling, die Onvoltooid Tegenwoordig is genoemd, nog tot en met vrijdag 31 maart bezoeken in Academie Minerva om na te gaan of de jury’s de goede keuze hebben gemaakt.  

 

Tekst: Gerdine Kruizinga
Beeld: Mari Stoel, Studie voor compositie # 12, 2015 (detail) en Hans Hoekstra, Zelfportret, 2016 (detail)

Activiteiten bij dit item

Gerelateerde verhalen

Deel nu:
Scroll To Top